034-33257601
info@autismkerman.ir
اختلالات سلامت روان و خطر خودکشی در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان اتیستیک
اختلالات سلامت روان و خطر خودکشی در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان اتیستیک

اختلالات سلامت روان و خطر خودکشی در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان اتیستیک

جزئیات

Suicide Risk in Autistic Children

26 آبان 1405
اختلالات سلامت روان و خطر خودکشی در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان اوتیستیک: مطالعه‌ی جمعیت‌پایه با داده‌های اداری پیشینه و هدف

افراد اتیستیک بیشتر در معرض مشکلات سلامت روان قرار دارند و این مشکلات تشخیص و ارائه‌ی مراقبت را پیچیده می‌کنند. با این حال بیشتر مطالعات پیشین بر نمونه‌های کوچک بالینی، داده‌های خودگزارشی و بازه‌های سنی محدود تکیه داشته‌اند. نویسندگان استدلال می‌کنند که چنین طراحی‌هایی الگوهای سطح جمعیت را نمی‌بینند: اینکه خطر چگونه با سن و جنس تغییر می‌کند، چه اختلالاتی در نظام سلامت شناسایی می‌شوند و کدام گروه‌ها در مراقبت روتین نادیده می‌مانند. هدف مطالعه، برآورد شیوع پنج‌ساله و خطر نسبی تعدیل‌شده‌ی اختلالات روانی تشخیص‌داده‌شده توسط پزشک و اقدام به خودکشی در افراد اوتیستیک و غیراوتیستیک ۶ تا ۴۵ ساله در استان مانیتوبای کانادا بود.

روش

این یک کوهورت کل‌جمعیتی است که از داده‌های اداری پیوندخورده‌ی مرکز سیاست‌گذاری سلامت مانیتوبا (MCHP) برای سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ استفاده کرده است. این مخزن داده بیش از ۹۹٫۹٪ ساکنان استان را پوشش می‌دهد، هرچند چند گروه (مثل بومیان ساکن در منطقه‌های اختصاصی، نظامیان و زندانیان فدرال) ناقص شناسایی می‌شوند. داده‌ها بی‌هویت‌اند و با شناسه‌ی رمزگذاری‌شده به هم وصل می‌شوند. کمیته‌ی اخلاق دانشگاه به دلیل استفاده‌ی ثانویه از داده و نبود تماس مستقیم با افراد، از رضایت فردی چشم‌پوشی کرد.

اوتیسم با یک الگوریتم تعریف شد: حداقل یک بستری با کد F84.x در ICD-10-CA، یا حداقل دو ویزیت پزشک عمومی یا متخصص در دو سال با کد ۲۹۹ در ICD-9، یا تشخیص بالینی ثبت‌شده در مرکز توان‌بخشی کودکان وینی‌پگ. این الگوریتم در مقایسه با داده‌ی بالینی همان مرکز حساسیت ۷۷٫۴٪ داشت. از میان ۸۱۹٬۶۷۷ نفر، ۶۲۵۷ نفر اوتیستیک و ۷۸۶٬۴۵۶ نفر غیراوتیستیک شناسایی شدند. در گروه غیراوتیستیک، افراد دارای ناتوانی ذهنی یا تکاملی حذف شدند (۲۶٬۹۶۴ نفر)، چون این دو وضعیت در بیان بالینی همپوشانی دارند. هر دو گروه افرادی را که در کل دوره بیمه‌ی سلامت نداشتند از دست دادند. نمونه‌ی نهایی ۵۹۰۰ فرد اوتیستیک و ۶۲۵٬۴۳۴ فرد غیراوتیستیک بود. نویسندگان عمداً مطالعه را به افرادی که تشخیص اوتیسم قبل از تشخیص روانی گرفته‌اند محدود نکردند، چون اوتیسم از بدو تولد وجود دارد.

پیامدها شامل ADHD (۶ تا ۴۵ سال)، اختلال سلوک (۶ تا ۱۷ سال)، اسکیزوفرنی، اختلالات خلقی/اضطرابی (که به‌دلیل ویژگی پایین کدها با هم ترکیب شدند)، اختلال مصرف مواد و اقدام به خودکشی (هر سه در ۱۳ تا ۴۵ سال) بودند. اقدام به خودکشی بر اساس رویدادهایی تعریف شد که به بستری یا مداخله‌ی پزشکی انجامیده‌اند. خودکشی منجر به مرگ هم بررسی شد، اما چون تعدادش در گروه اوتیستیک بسیار کم بود و طبق مقررات حریم خصوصی همه‌ی مقادیر باید سانسور می‌شد، وارد مطالعه نشد.

تحلیل با مدل‌های خطی تعمیم‌یافته با پیوند لگاریتمی (پواسون یا دوجمله‌ای منفی بسته به پراکندگی)، با لگاریتم جمعیت به‌عنوان آفست و زیربخش سرشماری به‌عنوان اثر تصادفی انجام شد. متغیرهای مخدوش‌کننده با یک نمودار علّی جهت‌دار (DAG) شناسایی شدند. تعدیل برای سن، جنس، محل سکونت شهری یا روستایی و دهک درآمد محله‌ای انجام شد، و شاخص محرومیت چندگانه‌ی کانادا (CIMD) هم برای بررسی الگو در دهک‌ها به کار رفت. تحلیل حساسیتی برای اقدام به خودکشی با تعدیل فقط برای اختلالات خلقی/اضطرابی و ADHD انجام شد. نرم‌افزار SAS 9.4 بود و گزارش بر اساس RECORD.

یافته‌ها
گروه اوتیستیک ۷۶٫۷٪ مرد بود، در حالی که گروه مقایسه ۵۰٪ مرد داشت. ۳۳٫۹٪ افراد اوتیستیک ۶ تا ۱۲ ساله بودند (در برابر ۱۷٫۶٪) و ۴۸٫۹٪ بزرگسال ۱۸ تا ۴۵ ساله (در برابر ۷۰٫۵٪). درآمد در دو گروه مشابه بود.

افراد اوتیستیک شیوع بیشتر همه‌ی اختلالات مورد بررسی را داشتند، به‌جز اختلال مصرف مواد. ADHD در ۴۳٫۳٪ افراد اوتیستیک تشخیص داده شد، در برابر ۸٫۱۱٪ غیراوتیستیک‌ها (aRR برابر ۵٫۲۴؛ فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: ۴٫۸۲ تا ۵٫۷۰). اختلال سلوک در ۱۱٫۰٪ در برابر ۱٫۷۸٪ دیده شد (aRR برابر ۵٫۹۶؛ ۴٫۶۱ تا ۷٫۷۰). اختلالات خلقی/اضطرابی ۵۳٫۹٪ در برابر ۲۶٫۶٪ بود (aRR برابر ۲٫۰۰؛ ۱٫۸۹ تا ۲٫۱۲). اسکیزوفرنی ۷٫۰۵٪ در برابر ۰٫۷۱٪ بود و بیشترین خطر نسبی را داشت (aRR برابر ۹٫۸۲؛ ۸٫۹۴ تا ۱۰٫۷۸). اختلال مصرف مواد تفاوتی نشان نداد (۵٫۰۵٪ در برابر ۵٫۰۹٪؛ aRR برابر ۱٫۰۲؛ ۰٫۸۶ تا ۱٫۲۱). اقدام به خودکشی در ۰٫۶۹٪ افراد اوتیستیک در برابر ۰٫۲۲٪ غیراوتیستیک‌ها رخ داد (aRR برابر ۳٫۱۴؛ ۲٫۳۱ تا ۴٫۲۷). در تحلیل حساسیت که برای اختلالات خلقی/اضطرابی و ADHD تعدیل شد، این مقدار به ۱٫۹۶ (۱٫۶۹ تا ۲٫۲۷) کاهش یافت ولی معنادار ماند. تعداد افراد اوتیستیک با اقدام به خودکشی فقط ۲۷ نفر بود، پس برآورد دقت محدودی دارد.
در تحلیل‌های لایه‌بندی‌شده، ADHD در گروه‌های ۶ تا ۱۲ سال (aRR برابر ۱٫۴۷) و ۱۳ تا ۱۷ سال (۱٫۶۸) نسبت به بزرگسالان شایع‌تر بود. در سنین ۶ تا ۱۲، ADHD در ۳۹٫۶٪ پسران اوتیستیک و ۳۵٫۵٪ دختران اوتیستیک تشخیص داده شده بود. پس از تعدیل برای سن، aRR برای اوتیسم در ADHD برابر ۵٫۴۵ و پس از تعدیل برای جنس ۴٫۵۱ بود. برای اختلال سلوک این مقادیر ۸٫۶۷ (تعدیل سنی) و ۷٫۸۱ (تعدیل جنسی) بود، برای اسکیزوفرنی ۱۰٫۷۸ و ۸٫۳۱، برای اختلالات خلقی/اضطرابی ۱٫۹۹ و ۲٫۲۷، و برای اقدام به خودکشی ۲٫۱۶ و ۴٫۵۴. اثر اوتیسم بر اختلال مصرف مواد به نوع تعدیل بستگی داشت (۰٫۷۷ پس از تعدیل سنی و ۱٫۱۵ پس از تعدیل جنسی)، که با نتیجه‌ی بدون تفاوت در مدل اصلی یک‌دست نیست.

الگوی جنسی گزارش‌شده این است: مردان نسبت به زنان بیشتر با ADHD (aRR برابر ۱٫۳۹)، اختلال سلوک (۱٫۵۴)، اسکیزوفرنی (۱٫۸۳) و اختلال مصرف مواد (۱٫۱۴) تشخیص گرفتند. زنان بیشتر با اختلالات خلقی/اضطرابی (۱٫۹۶) و اقدام به خودکشی (۲٫۲۲) روبه‌رو بودند. شیوع خلقی/اضطرابی در زنان اوتیستیک ۱۸ تا ۴۵ ساله ۷۰٫۶٪ بود.

تحلیل CIMD نشان داد در تمام ابعاد محرومیت، خطر نسبی در افراد اوتیستیک چند برابر باقی می‌ماند (برای اسکیزوفرنی ۹ تا ۱۰ برابر). در دو بعد (محرومیت اقتصادی و ترکیب قومی-فرهنگی)، محرومیت کمتر با aRR بیشتر برای ADHD، اختلال سلوک و اختلالات خلقی/اضطرابی همراه بود، یعنی در محله‌های کم‌محرومیت‌تر تشخیص‌های بیشتری ثبت شده بود. ثبات سکونتی کمتر با aRR کمتر همه‌ی شش پیامد همراه بود و بعد آسیب‌پذیری موقعیتی نتایج مختلط داشت.

بحث

نویسندگان یافته‌ها را با ادبیات قبلی هم‌سو می‌دانند، ولی تأکید می‌کنند برآوردهای آن‌ها از جمعیت کامل و داده‌ی ثبت‌شده‌ی پزشک آمده و بنابراین از سوگیری یادآوری و انتخاب کمتر آسیب می‌بیند. خطر هشت‌برابری اختلال سلوک و ده‌برابری اسکیزوفرنی را بار بالینی قابل‌توجهی می‌دانند که در ادبیات قبلی کمتر توصیف شده است.

سازوکارهای احتمالی که مطرح می‌کنند فرضیه‌اند، نه علت اثبات‌شده: استرس مزمن ناشی از طردشدن اجتماعی، بار حسی و نیازهای حمایتی برآورده‌نشده؛ تأخیر در تشخیص، نبود مراقبت آگاه از اوتیسم و سایه‌افکنی تشخیصی؛ استتار اجتماعی، به‌ویژه در زنان، که ممکن است تا تشدید علائم پنهان بماند؛ و تفاوت در شناسایی بالینی که الگوی تشخیص‌های ثبت‌شده را شکل می‌دهد. در مورد اقدام به خودکشی، به آزار همسالان، تروما، به‌حاشیه‌رانده‌شدن و نیازهای ارتباطی برآورده‌نشده اشاره می‌کنند و می‌گویند راهبردهای پیشگیری موجود اغلب افراد اوتیستیک را نادیده می‌گیرند.

پیامدهای عملی که پیشنهاد می‌شود شامل غربالگری یکپارچه، زودهنگام و مستمر سلامت روان در خدمات اوتیسم، آموزش بالینی برای شناسایی نمودهای غیرمعمول علائم روانی، حمایت‌های مدرسه‌ای و اجتماعی در دوره‌های گذار، پیشگیری از خودکشی آگاه به اوتیسم و حساس به جنسیت، هماهنگی بیشتر خدمات روان و تکاملی و نظام‌های پایش با شاخص‌های ویژه‌ی جمعیت اوتیستیک است.

محدودیت‌ها

وابستگی به کدهای تشخیصی با ویژگی محدود و احتمال خطای طبقه‌بندی؛ حساسیت ۷۷٫۴٪ الگوریتم اوتیسم؛ شمول فقط افرادی که از طریق نظام سلامت تشخیص گرفته‌اند، که احتمالاً بار واقعی را کمتر برآورد می‌کند، به‌ویژه در گروه‌های مسن‌تر؛ تعریف اقدام به خودکشی بر اساس رویدادهای درمان‌شده و نادیده‌گرفتن افکار خودکشی؛ محدودیت به سنین ۶ تا ۴۵ به‌دلیل کیفیت داده‌ی قدیمی‌تر؛ نبود متغیرهای خانوادگی و اولیه‌ی زندگی (مثل تحصیلات والدین) و داده‌ی نژاد/قومیت؛ و نبود اطلاعات درباره‌ی مسیر تشخیص و زمان شروع اختلالات. نویسندگان پیشنهاد می‌کنند پژوهش بعدی مسیرهای طولی، اثر مداخله‌ی زودهنگام، دسترسی به خدمات و تعیین‌کننده‌های ساختاری را بررسی کند.

مقاله ها مرتبط