اتیسم چیست؟

تعریف اختلال اتیسم

اتیسم یک اختلال عصبی - رشدی است. بخش های مختلف مغز در افراد دارای اتیسم در همکاری با یکدیگر دچار مشکل می‌شوند. این اختلال یکی از انواع اختلالات دوران کودکی است. اختلالی که رشد و گسترش مهارت های اجتماعی و ارتباطی فرد را مختل می کند. اتیسم در دو سال اول زندگی بروز میکند و مادام العمر است، شاخصه اصلی آن نقص درارتباط و تعاملات اجتماعی و بروز رفتار های کلیشه ای و خزانه رفتاری، حرکتی و  محدود می باشد. این اختلال، اختلالی پیچیده و وخیم است که مشکلات زیادی را برای رشد کودک در حیطه های مختلف رشد(شناختی، اجتماعی، عاطفی و ) ایجاد می کند و کودک و خانواده را دچار انواع چالش ها می کند.

اتیسم بر روی درک افراد از دنیا و تعاملاتشان با افراد اثر می گذارد. افراد دارای اتیسم، دنیا را متفاوت تر از بقیه می بینند، می شنوند و حس می کنند . اتیسم بیماری نیست و درمان قطعی و دارویی نیز ندارد، اما با توانبخشی فرد دارای اتیسم می تواند مهارت کسب کرده و زندگی مستقلی داشته باشد و همچنین نبوغ خاصی را از خود نشان می دهد. اتیسم شرایطی به صورت طیف بوده که از شدید تا خفیف متغیر است.


ملاک های تشخیصی

نقصان مداوم ارتباط اجتماعی و تعاملات اجتماعی در موقعیت های مختلف، که به شکل موارد زیر ، در حال حاضر یا گذشته، بروز می کند.

 

1- تخریب روابط دوجانبه هیجانی  اجتماعی به درجات مختلف مثلا از رویکرد اجتماعی نابهنجار و عدم مکالمه عادی دو جانبه تا کاهش سهیم کردن دیگران در علایق ، هیجانات یا عواطف خود یا عدم توانایی شروع یا پاسخ به تعاملات اجتماعی.

 

2- نقص در رفتارهای ارتباطی غیر کلامی مورد استفاده در تعاملات اجتماعی  به درجات مختلف برای مثال:

انسجام ضعیف ارتباط کلامی و غیر کلامی ، ناهنجاری تماس چشمی و زبان بدنی ، افت شدید درک  و به کارگیری ایما و اشاره ، فقدان کامل ابزار هیجانات با کمک چهره و ارتباط غیر کلامی.

 

3- نقص ایجاد، حفظ و درک روابط که از یک شکل در تعدیل رفتار در موقعیت های مختلف اجتماعی تا ناتوانی در دوست یابی و شرکت در بازی های تخیلی 

مشترک و یا عدم وجود علاقه به همتایان دیده می شود. 



when-your-child-has-autism-1-1024x576-1522693935.jpg



ویژگی های تشخیصی

ویژگی اصلی اختلال طیف اتیسم نقصان مداوم در برقراری ارتباط و تعاملات اجتماعی دوجانبه و الگوهای تکراری و محدود رفتار، علایق یا فعالیت ها است. این علائم از اوایل کودکی وجود دارند و سبب اختلال و محدودیت در کارکرد روزمره می شوند. مرحله ای که در آن نقصان کارکرد فرد آشکار می شود با توجه به خصوصیاتفردی و محیط زندگی بیمار بسیار متفاوت است.

ویژگی های اصلی تشخیصی در دوران کودکی قابل مشاهده هستند ، ولی مداخلات درمانی ، رفتارهای جبرانی و حمایت های جاری می تواند مشکلات موجود را لااقل در بعضی زمینه ها مخفی نگهدارد. تظاهرات اختلال نیز با توجه به شدت درخودماندگی ، میزان رشد و سن تقویمی کودک تفاوت های زیادی دارند و مفهوم کلمه طیف در همین نکته نهفته است.

اختلال طیف درخودماندگی در برگیرنده اختلالاتی است که قبلا در خودماندگی شیرخواری ، درخودماندگی کودکی ، درخودماندگی کانر ، درخودماندگی با کارکرد بالا ، درخوداندگی غیر عادی ، اختلال نافذ رشد نامعین ، اختلال فروپاشنده دوران کودکی و آسپرگر نامیده می شدند.

نقیصۀ موجود در هیجانات اجتماعی دو جانبه ( مانند توانایی برقراری ارتباط و سهیم کردن دیگران در افکار و احساسات خود ) در کودکان مبتلا به این اختلال 

کاملا آشکار است و این کودکان معمولاً علاقه ای به برقراری تعاملات اجتماعی و سهیم کردن دیگران در عواظف و هیجانات خئد ندارند و به ندرت از رفتار

 دیگران تقلید می کنند. اگر تکلمی وجود دارد اغلب یک طرفه و فاقد دوسویگی اجتماعی است و فقط برای درخواست یا نام بردن اشیا استفاده می شود نه 

برای اظهار نظر ، درمیان گذاشتن عواطف یا مکالمه. 


واژه طیف

اتیسم”، “آسپرگر”، “اختلال از هم پاشیدگی دوران کودکی ”، “اختلال دوران رشد”که به نوع دیگری تشخیص داده نشده است، ۴ اختلالی هستند که در دسته بندی های جدید علمی همگی تحت عنوان “اختلالات طیف اتیسم ” شناخته و تشخیص داده می شوند و با همدیگر ادغام شده اند. اختلالات طیف اتیسم، انواع تشخیص هایی را دربر می‌ گیرند که از لحاظ شدت علائم اختلال با یکدیگر متفاوت هستند و در سه سطح کلی (سطح نیازمند حمایت، سطح نیازمند حمایت زیاد، سطح نیازمند حمایت بسیار زیاد) جای میگیرند.

در مورد دلیل این تغییرات در دسته بندی و نام گذاری این اختلال دلایل زیادی وجود دارد. طیف شدن اختلالات قبلی، پیچیدگی تشخیص دادن اتیسم را کاهش می دهد و کار تشخیص و ارائه ی خدمات به این کودکان را ساده تر می کند.

اتیسم بودن به صورت های متفاوتی در رفتار های فرد دارای اتیسم نمایان می شود . بعضی از افراد دارای اتیسم، مشکلات همراه دیگر ی نیز از جمله کم توانی ذهنی، اختلال یکپارچگی حسی، اختلال بیش فعالی و نقص توجه، صرع و مشکلات گوارشی دارند؛ که به معنای این است که این افراد نیازمند سطوح حمایتی مختلفی هستند. 


علت اتیسم چیست؟

اتیسم علت واحدی ندارد.امروزه، پژوهشگران معتقدند که احتمالاً چندین ژن، ترکیب با عوامل محیطی، در ایجاد اتیسم دخیل باشند. همچنین بعضی مطالعات در افراد اتیسم، نابهنجاری‌هایی در چندین ناحیه مغزی شامل مخچه، آمیگدال (بادامه) و هیپوکامپ را نشان داده‌اند. این یافته‌ها قابل توجه و مهم هستند و نیاز به مطالعه بیشتری دارند.

14bc3667-7fce-4417-af26-02727a1bd358.jpg


شیوع اختلال طیف اتیسم

میزان شیوع اختلالات طیف اتیسم در دو دهه ی گذشته در سراسر جهان افزایش زیادی داشته است و به طور کلی اعتقاد بر این است که اتیسم در حال افزایش است.

پژوهش های ۲۰ سال گذشته تا کنون نشان داده اند که شیوع اختلال اتیسم به دلایل مختلفی در حال افزایش است. در اوایل دهه ی اخیر برآورد می شد که شیوع این اختلال ۱ در ۳۳۵ نفر باشد. این میزان در سالهای اخیر رو به افزایش بوده است، به طوری که طبق آخرین پژوهش ها این آمار در سال ۲۰۰۹ میلادی ۱ مورد در هر ۹۱ نفر در آمریکا و یک مورد در هر ۶۶ نفر در انگلستان گزارش شده است. همچنین در آخرین ویرایش راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی آمریکا، شیوع آن یک به ۵۹ ذکر شده است

مشخص نیست آیا افزایش گزارش بیماری به خاطر انعطاف پذیری بیشتر ملاک های تشخیص و شمول موارد زیر آستانه ای است و یا افزایش آگاهی ها ، تفاوت در روش های مطالعاتی و یا افزایش واقعی شیوع اختلال طیف اتیسم مسبب این افزایش است.

 تاکنون هیچ مطالعه ی جامعی در زمینه شیوع این اختلال در کشور ما صورت نگرفته است. با این حال مطالعات شیوع شناسی در ایران، گستره های از یک به ۱۵۰ بین کودکان گزارش کرده اند. اختلال طیف اتیسم تبدیل به یکی از همه گیر ترین اختلالات رشدی شده است.



این صفحه را به اشتراک بگذارید: